1945-1979: Op weg naar het einde

Na de Tweede Wereldoorlog veranderde Nederland enorm. Ergens leefde het besef dat alles beter moest. De wederopbouw begon. Een van de gevolgen was dat de bevolking toenam: die van het Gooi groeide tussen 1947 en 1960 van 41.000 naar 51.000 huishoudens. Die mensen moesten ergens wonen. De bouwers keken begerig naar de erfgooiersgrond. 

De vraag rees; was het wel van deze tijd dat een kleine groep mensen – lees de scharende erfgooiers – zo een groot gebied voor zichzelf hielden? Verkoop van grond zou veel geld en nieuwe woonwijken opleveren. De niet-scharende erfgooiers hadden daar natuurlijk het meeste trek in, want op die manier konden zij eindelijk hun erfgooierschap ten gelde maken. Begin juli 1971 werd het pleit beslecht, tijdens een algemene ledenvergadering in een snikhete Expohal te Hilversum. 164 erfgooiers stemden tegen de liquidatie, maar 3012 waren voor.

Op 28 april 1979 werd de allerlaatste algemene ledenvergadering van erfgooiers gehouden in de Grote Kerk te Naarden. Om acht minuten over half vier kwam er met een hamerslag een einde aan de vergadering. Een van de aanwezigen vond dat het laatste woord over de erfgooiers nog niet was gezegd, en riep: ‘De erfgooiers zijn dood, leve de erfgooiers’.